Als uitvaartverzorger kom ik -ook buiten mijn werk- met veel mensen in contact. Vaak gaat het gesprek al gauw over mijn werk. Mensen vertellen mij hun ervaringen bij een uitvaart. Het gaat vaak over saamhorigheid, respect, persoonlijk, maar ook over verdriet en leegte.

Geen holle woorden

Onlangs sprak ik een jongvolwassene. Hij had ruim een jaar geleden afscheid moeten nemen van een vriend, die uit het leven was gestapt. Het was een schok voor hem. Er was ontreddering, verdriet en behoefte aan contact met anderen. In de uitvaartdienst miste hij de persoonlijke verhalen. De woorddienstbegeleider c.q. voorganger sprak holle woorden en algemene frases. Hij kon op dat moment niet goed afscheid nemen en daar zit hij nog steeds mee.

Een luisterend oor

Ook kwam ik met een vrouw in gesprek, die een half jaar geleden met haar vader en broer de uitvaart van haar moeder had moeten regelen. De desbetreffende uitvaartverzorger was erg sturend in hoe de uitvaart zou moeten verlopen. Tijdens de gesprekken aan tafel had hij weinig aandacht voor het verhaal over haar moeder. Ze miste een luisterend oor, empathie en aandacht voor hun verdriet. De uitvaart verliep uiteindelijk best goed, maar voor een deel niet volgens haar wensen. Het belemmert haar in haar rouwverwerking.

Aandacht voor verdriet

Deze verhalen beluisterend onderstreept bij mij nog maar eens hoe belangrijk het is als mensen, naaste familie of andere betrokkenen, op een waardevolle manier afscheid kunnen nemen. Een afscheid waar aandacht is voor de overledene, in verhalen en herinneringen. En aandacht voor het verdriet en de leegte die gepaard gaan met het overlijden. Als dat allemaal aan bod kan komen, vind je troost bij de uitvaart. Want hoe verdrietig het ook is, een waardevol afscheid geeft een warm gevoel en steun.

 © Eclips Uitvaarten, februari 2026